İsrail ve Bir Sonraki ABD Yönetimi

1960'lardan kalma sık tekrarlanan bir İsrail hikayesine göre, bir yardımcı kuraklıktan bahsettiğinde, Başbakan Levi Eşkol endişeyle "Nerede?" diye sormuş. Yardımcı, "Negev'de," diye açıklamış. Eşkol, "Tanrıya şükür ABD'de değil, o zaman gerçekten endişelenirdim," demiş.

Peter Berkowitz tarafındanGerçek Net Tel

1960'lardan kalma sık tekrarlanan bir İsrail hikayesine göre, bir yardımcı kuraklıktan bahsettiğinde, Başbakan Levi Eşkol endişeyle "Nerede?" diye sormuş. Yardımcı, "Negev'de," diye açıklamış. Eşkol, "Tanrıya şükür ABD'de değil, o zaman gerçekten endişelenirdim," demiş.

İran'ın "ateş çemberi" ile çevrili ve aynı anda birden fazla cephede savaşan İsrailliler, ülkelerinin Amerika'nın refahına olan bağımlılığına bu günlerde daha az dikkat gösterdikleri için mazur görülebilir. İsrail kara kuvvetleri, Gazze'deki Rafah ve diğer yoğun nüfuslu kentsel alanlarda İran destekli Hamas'a karşı faaliyet gösteriyor. Sivillerin acı çektiği fotoğraflar, Hamas'ın amaçladığı gibi, uluslararası kamuoyunun gözünde yeni diplere düşen İsrail'in itibarına korkunç bir darbe indirdi.

Bu arada, İran destekli Hizbullah'ın günlük hava saldırıları - Hamas'ın 7 Ekim'de çoğunluğu sivil İsrailliler ve Amerikalılar dahil yaklaşık 1.200 kişiyi katletmesinden ve çoğunluğu sivil İsrailliler ve Amerikalılar dahil yaklaşık 240 kişiyi kaçırmasından kısa bir süre sonra başladı - İsrail'i kuzey sınırındaki beş kilometre genişliğindeki egemen toprak parçasını boşaltmaya ve yüksek yoğunluklu bir savaşa hazırlanmaya zorladı. Ve İran, Suriye, Irak ve Yemen'deki vekillerini uzun menzilli insansız hava araçları ve füzelerle donattı.

İsrail'in askerlerine, kaçırılan vatandaşlarına ve anavatanına odaklanmasına rağmen, ülkenin Hamas, Hizbullah, diğer İran vekillerine ve İran'ın kendisine karşı mücadelesi Amerikan gücü ve refahıyla bağlantılı olmaya devam ediyor. Kapsamlı bir yerli silah endüstrisine sahip olmayan İsrail, savaş uçakları, çok çeşitli mühimmat ve diğer temel askeri teçhizatı Amerika Birleşik Devletleri'nden satın alıyor. İsrail'in Birleşmiş Milletler'deki, Uluslararası Adalet Divanı'ndaki ve Uluslararası Ceza Mahkemesi'ndeki ve uluslar arasındaki şansı, büyük ölçüde Amerika Birleşik Devletleri tarafından belirlenen tona, verilen kararlara ve atılan adımlara bağlı. Ve ağır silahlı Hizbullah ile savaş bölgesel bir çatışmaya dönüşürse - ki bu İran tarafından fırlatılan saldırı uçakları, seyir füzeleri ve balistik füzeler dalgalarını da içerebilir - Washington'ın müdahale edip etmeyeceği ve nasıl müdahale edeceğine dair kararı İsrail için büyük sonuçlar doğuracaktır.

Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İsrail hakkındaki Amerikan siyaseti ve görüşleri Yahudi devleti için hayati öneme sahip olmaya devam ediyor. Kısa vadede, en önemli görüşler Beyaz Saray'dan ve daha az ölçüde Kongre'den geliyor; İsrail bunları birinci elden gözlemle elde edebilir ve diplomatik alışveriş yoluyla şekillendirebilir. Uzun vadede, Amerikan halkının algıları ve yargıları belirleyici olacaktır. Yahudi devletinin bunları etkilemek için en iyi şansı, güçlü ve güvenilir bir Amerikan ortağı olarak hizmet etmek ve ilham verici bir özgürlük ve demokrasi örneği sunmaktır. Orta vadede, İsrail'in bir sonraki başkanın dış politikasını tahmin etme ve planlama konusunda yoğun bir ilgisi var. Ancak ABD seçmenleri Kasım ayında kimi seçecek ve Amerika ve dünya hakkında hangi anlayış galip gelecek?

Foreign Affairs'in Temmuz/Ağustos sayısı iki ana olasılığa genel bir bakış sunuyor. Barack Obama'nın sekiz yıllık başkanlığı boyunca stratejik iletişimler için ulusal güvenlik danışmanı yardımcısı olan Ben Rhodes, Demokratları temsil ediyor. Rhodes, Amerika Birleşik Devletleri'ni "muazzam riskleri en aza indirmeye ve yeni fırsatlar peşinde koşmaya" çağırıyor ve "Amerikan liderliğinin güncellenmiş bir anlayışını - Amerikan üstünlüğünden ve Amerikan siyasetinin eksantrikliklerinden uzaklaşmış bir dünyaya göre uyarlanmış bir anlayış" benimsiyor. Cumhuriyetçiler için dava açan kişi, 2019-2021 yılları arasında Başkan Donald Trump'ın ulusal güvenlik danışmanı olarak görev yapan Robert O'Brien. Başkanlar Washington, Roosevelt, Reagan ve Trump'ı anan O'Brien, "güç yoluyla barış"ı savunuyor. Rhodes ve O'Brien'ın İsrail ve Orta Doğu hakkındaki çatışan görüşleri, sloganlarının pratik anlamları ve partilerinin ABD diplomasisini yürütmeye nasıl meyilli oldukları konusunda iyi bir fikir veriyor.

Rhodes, “Dünya İçin Bir Dış Politika” adlı yazısında, “Amerikan üstünlüğü zihniyetinden vazgeçmeyi” savunan ABD dış politikasını eleştiren birçok ilerici kişinin yanında yer alıyor. Hem içeride hem de dışarıda sert sola katılarak, yalnızca İsrail'in kendini savunma hakkını kullanmasını değil, aynı zamanda Amerika'nın bu hakkı desteklemesini de kınıyor. Rhodes, “Gerçekten de, Hamas'ın 7 Ekim'de İsrail'e saldırması ve İsrail'in Gazze'deki askeri harekâtından sonra, kurallara dayalı uluslararası düzen hakkındaki Amerikan söylemi, Washington'ın İsrail hükümetine Filistinli sivilleri cezasız bir şekilde bombalamak için kullanılan silahları sağlamasıyla, dünyanın dört bir yanında ikiyüzlülüğün bölünmüş ekranında görüldü,” diye yazıyor. “Savaş, İsrail'in Gazze'de kullandığı aynı ayrım gözetmeyen taktikler için Rusya'yı eleştiren bir yönetim için bir politika zorluğu, başkanın ABD'nin tavsiyelerini görmezden gelen aşırı sağcı bir hükümeti neden desteklediğini anlamayan çekirdek seçmen kitlesine sahip bir Demokrat Parti için siyasi bir zorluk ve dış politikasının evrensel değerler tarafından yönlendirildiğini iddia eden bir ülke için ahlaki bir kriz yarattı.”

Rhodes, İsrail ordusunun kanunsuzca hareket ettiği yönündeki iğrenç uydurmayı olduğu gibi yutuyor. Ancak, Yahudi devletinin meşru savaş hedeflerine çok daha az güçle ulaşabileceğine dair en ufak bir kanıt bile sunamıyor. Aynı zamanda Rhodes, Hamas'ın uluslararası savaş yasalarını - sivilleri katletme, tecavüz etme, sakatlama ve kaçırma, kendi sivil nüfusunun arkasında, arasında ve altında saklanma - ve bu kınanacak taktiklerin cihatçıların İsrail'i ortadan kaldırma hırslarındaki merkeziliğini görmezden geliyor. Amerika'daki kampüs protestocuları gibi Rhodes da ABD'nin İsrail'in Gazze'deki askeri operasyonlarını engellemedeki başarısızlığını kınıyor. "Basitçe söylemek gerekirse," diyor, "Gazze, Washington'ı eylemlerinin çoğuna rehberlik eden kas hafızasından şok etmeli."

Rhodes'un ABD'nin Orta Doğu politikasına yönelik eleştirileri Gazze'nin çok ötesine geçiyor. Rhodes, Başkan Trump'ın Orta Doğu'daki önemli başarılarının barışı baltaladığını savunuyor. Rhodes'a göre Trump, "ABD'nin İsrail'deki büyükelçiliğini Tel Aviv'den Kudüs'e taşıyarak, Golan Tepeleri'nin ilhakını tanıyarak ve İbrahim Anlaşmaları'nı uygulayarak" "Filistinlileri Arap-İsrail normalleşmesinden çıkardı ve İsrail'in aşırı sağını cesaretlendirdi, bu da mevcut savaşta patlayan bir fitili ateşledi." Rhodes, Filistinlilerin dört başkanın (Clinton, Bush, Obama ve Trump) ABD aracılığındaki barış girişimlerine kararlı bir şekilde karşı çıkmasını göz ardı ediyor. Ayrıca Filistinlilerin uzlaşmazlığının bir çıkmaza yol açmış olmasına rağmen, Trump yönetiminin İsrail ve Körfez Arapları tarafından memnuniyetle karşılanan cesur adımlarının bölgesel istikrarı artırdığını ve İsrail-Filistin çatışmasını hafifletmek için yeni fırsatlar sağladığını da göremiyor.

Rhodes'un tam tersine, O'Brien "Güçle Barışın Geri Dönüşü"nde İsrail'i yakın bir Amerikan dostu ve ortağı olarak tanır, Kudüs'ün meşru savaş amaçlarını teyit eder ve İran İslam Cumhuriyeti'ni bölgesel istikrar için başlıca tehdit olarak tanımlar. Buna göre, O'Brien "Birleşik Devletler, Gazze'de Hamas'ı ortadan kaldırmaya çalışırken İsrail'i desteklemeye devam etmelidir" diye savunuyor. Dahası, "bölgenin uzun vadeli yönetimi ve statüsü Washington'ın dikte edeceği bir şey değildir; Birleşik Devletler, bu sorunla boğuşurken İsrail, Mısır ve Körfez'deki ABD müttefiklerini desteklemelidir" diye yazıyor. "Ancak Washington, İsrail'i Filistinlilerle daha geniş çatışmaya uzun vadeli bir çözüm için müzakerelere geri dönmeye zorlamamalıdır." Bunun yerine, "Orta Doğu'daki ABD politikasının odak noktası, nihayetinde kargaşadan ve ölümlerden en çok sorumlu olan kötü niyetli aktör olmaya devam etmelidir: İran rejimi."

O'Brien, İran'ın Biden yönetimi altında daha güçlü ve daha saldırgan hale geldiğini vurguluyor. Mevcut Beyaz Saray, Tahran'ın son üç buçuk yılda petrol gelirlerini onlarca milyar dolar artırmasını sağladı. Bilim ve Uluslararası Güvenlik Enstitüsü'nün bildirdiğine göre, Biden yönetimi sırasında Tahran "sadece talep üzerine nükleer silah üretebildiği değil, aynı zamanda imha edilmesi çok zor bir zenginleştirme tesisinde büyük miktarlarda WGU [silah sınıfı uranyum] üretebildiği bir noktaya ulaşmayı başardı." Ve Biden yönetimi Tahran'ın diplomatik rehabilitasyonunu teşvik etti. Dahası, O'Brien gözlemliyor, "Hamas da dahil olmak üzere İran'ın vekilleri Amerikalılar'ı kaçırıyor ve öldürüyor. Ve Nisan ayında, İran ilk kez, Ortadoğu'daki Washington'ın en yakın müttefiki İsrail'e doğrudan İran topraklarından saldırdı ve yüzlerce insansız hava aracı ve füze ateşledi."

O'Brien, İran'ın cihatçı terör ihraç etme kabiliyetinin azaltılmasının "bölgeyi bir kez daha sarsan İsrail-Filistin çatışmasına daha üretken bir yaklaşıma da yol açacağını" savunuyor. "Onlarca yıldır, geleneksel bilgelik, bu anlaşmazlığın çözülmesinin Orta Doğu'da güvenliği iyileştirmenin anahtarı olduğunu savundu. Ancak çatışma, bölgedeki kargaşanın bir nedeni olmaktan çok bir semptomu haline geldi ve bunun gerçek kaynağı İran'ın devrimci, teokratik rejimidir." Tahran, "İsrail'in güvenliğini tehdit eden bir dizi gruba kritik fon, silah, istihbarat ve stratejik rehberlik sağlıyor."

Barbar cihatçılarla günlük savaşın zorluklarıyla meşgul olmalarına rağmen, İsrailliler Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleşen olayları dikkatle takip etmek ve bunların kapsamlı yankılarına hazırlanmak için bir nedene sahipler. Bir sonraki Amerikan başkanının dünya meselelerindeki ABD liderliğinden vazgeçmesi veya güç yoluyla barış arayışına geri dönmesi, Yahudi devleti ve Amerika'nın Orta Doğu istikrarı ve küresel düzen konusundaki çıkarları için önemli sonuçlar doğuracak bir seçimdir.